zerre

her "an" aklımda, herkese hangi an tutulduğumu iyi hatırlıyorum, o kadın o merdivenleri çıkıp karşıma dikildiğinde, o adam aylarca görüşmedikten sonra bi rakı masasında yanımda kürtçe bi şarkı söylediğinde, ve sen, kabarık kıvırcık saçların tam alnını sol köşesinden, sana "ah ne güzel esiyor, üşütüyor insanı" dedirten rüzgar, alnını sol köşesinden vurup rengarenk saçlarını sağdan sola doğru ayırdığında, biliyordum sana tutulduğumu...

yan tarafında -sanki biraz sıkılarak ama o eşsiz kibarlığından hiç ödün vermeden- dinlediğin adama bakarken, sen, ben karşında sana dalmışken, bilmem aklından neler geçiyordu...

eşsiz kibarlığın(ız), sanki her an berrak bi suya dönüşüp, içime, oradan da toprağa akacakmışsın(ız) gibi...

ben bi toprak, parçası, çaresiz açtım gözeneklerimi, ak diye her zerreme....

sarıl bana

inmeli mi bu merdivenleri

çıkmalı mı yoksa tekrar etmeden

diye diye diye

düşündüm sana bakarken

zaman dönüp dönüp dönmüş tekrar

bi iskelede karşılaşmışız

hayat acımasız değil romantikmiş bu sefer

sarıl sarıl sarılmışız

sen hala o sabah sabah sabahlığımla

bana bakan güzel adammışsın

artık hiç bişi değişmese de

yıllar sonra demek istiyorum (ki)

her gördüğümde seni

....

sadece saçımı okşa o zamanki gibi

ve o cümleyi tekrarla:

bu sen değilsin, değilsin bu sen..

görrr

haydi zalim olayım

bu sefer

de

dedin

zalim olmayı denedin

(zalimdin de

zalim gözükemedin)

gözükeyim dedin

hadi dedim ben

de

hadi

zalim olamadığını

görrrrr

meye çalışmakla

geçecekkkkk

ömrünnn

git yine de zalimlerin

gözüne

bak

tersine ölmek

ölü bi çiçeği sulamaya

devam ediyorum

her sabah

bakıyorum

(daha

ne

kadar

ölebilirsin

ki

diye)

ölü bi çiçek

ölü çiçek

ölmüş tüm çiçekler

dikeyine değil de

yatayına

yaşayan

köşelerim

ağlıyorum

"oysa tek istediğim yuvarlakları olan bi alfabeydi"

köşeli bıraktınız beni köşeli

bu da böyle

hiç gitmedim

gideyazdım

hiç kalmadım

kalayazdım

satranç tahtasında

briç oynadım

meyilli bişeyler

içimde nemli bişeyler var

hep

kelimeler gibi ağzımdaki

kemiklerim

inceldikleri yerden kopmaya

meyilli

sükunet

(lay me low)

istedim istedimse en çok

içimde meyilli bişeyler var

başın gibi gözyaşın gibi

nemli

havada asılıydım da-

bir çocuğun alnındaki kurbanlık koyun

kanıydım

o kadar masum

o kadar sıçramış herkesin üstüne

o kadar havada asılı

yağmur yağdı sonra

çocuk unuttu beni

göremedi gözleri alnındakini

aktım

karıştım

insan kanına

kaç kişiyiz ki?

dün değil, ondan önceki gün. tünelden aşağı inerken, tam yokuştan aşağı inmiş....ken. özlemimi düşündüm. tünel ve istanbul ve sen. her uzak kaldığımda ne kadar özlediğimi. ve artık senden ve istanbuldan da kopma vaktinin geldiğini. dedim ki, özlem başetmesi güç çünkü başetmek zorundasın, özlemin gidecek yeri yok...tam o nokta. aşkın en rafine hali. gidecek yeri olmayan. pasif bi duygu. gidecek yeri olsun da istemeyen bazen. der...ken..

cemaati ötekinin ölümü kuracak diyor ya, blanchot,nancy ve diğerleri...

işte her ölüm,kayıp, imkansıza doğru. ve imkansızı gerçekleştirmeye savruluş, savrulma çabası..birbirimize tutunma yani...hiç bir sebep, hiç bir mantıklı açıklama olmadan...

kaç kişiyi düşününce gözleri dolar ki insanın...

yine bu duvar

yine bu duvar

(dedim kendi kendime)

ellerimle itip

ayaklarımla çektiğim

evimin duvarı

doksan derece bedenime

yine bu duvar

bebeklerim doğdu bu sefer

çatlaklarından

yan!

yan

ben ölmüş

yan

çiçek kokmuş ortalık

(iğrenç)

yan

kül

duman

ateşe keser

di)

eğer tutsaydın

"ölen öteki" nin elini

"beni öldürürken seni yaşatan" şeyi

eğer görseydin

ateşi keser

di)

halbuki

gitti

yetti (sana)

her şey!

yan!

bence arada bi deprem oluyor

bence arada bi deprem oluyor

arada bi birileri

travma travma diyor

travma travma denince

travma oluyor

self-reflective bi acı

kendine baka baka

kendini acı olmaya ikna ediyor

halbu ki yok

yok

yok

yok

yok

ki